de hand die blijft
de vuist knarst in steen
namen vallen als tanden uit een dode muil
stenen vorst zakt in de knieën van de stad
de hand ligt open op de tafel
de wind gaat liggen
lopen gaat door ook als de voeten aarzelen
dezelfde hand schraapt nu merg uit de botten
trekt spieren strak tot een veld
wrang zweet in plaats van gouden glans
stilte is geen slapen
de mond houdt de vrede vast als een bot
22 november 2026
Geplaatst in de categorie: actualiteit

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!