De last van het zwijgen
De middag hangt laag boven de velden, een verre reis trekt door het stof. Onder gebogen schouders groeit de stilte, en ergens trilt een snaar zonder geluid.
Ik dacht dat elke weg naar ergens leidde, dat achter elke horizon iets wachtte. Maar huizen sluiten langzaam hun ogen en de hemel vergeet zijn kleur.
Een windje draagt het stof voorbij, de avond legt haar hand op alles. Nog even beeft het licht in de verte, alsof iemand mijn naam heeft uitgesproken.
Maar niemand keert zich om.
De zwaarste last is wat je blijft dragen nadat iedereen je heeft verlaten.
22 november 2026
Geplaatst in de categorie: afscheid

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!