Netgedichten

netgedicht (nr. 5.467):

Heel even ... stop !

Zwaar vergrendeld
door het oog verduisterd
kent de opening
uitgang noch ingang

de breuk gegipst
ongenezen geheeld
scheurt bloedrood
nerven in tweëen

op een kiertje
net groot genoeg
voor een zachte zucht
laat liefde lopen

onbedekt hapert
het roestige beslag
zelfs de sleutel,
ooit soepel lopend,
past niet meer

aankomen mag
heel even,
raken en aanraken
maar stop,
nu even niet...