Netgedichten

netgedicht (nr. 7.121):

Keizer Nuons Witte Wieven

Keizer Nuons
fiere Witte Wieven
ze staan daar en doorklieven
de hemel slag na slag
zie ze reiken
met hun lange halzen
hun scherpe snedes walzen
en draaien dag na dag

Hoog verheven
hunne silhouetten
ze maken korte metten
slaan alles in de wind
ze trotseren
hoog vanuit hun torens
de koeien met hun horens
en heersen eensgezind

Fier hun tailles
staan ze door te draaien
en denken te verfraaien
het grondtapijt van groen
Keizer Nuons
wittige mirakels
snel slaan ze hun tentakels
de wind is hun rantsoen.