inloggen

Gedichten

netgedicht (nr. 772):

vensterbank

ik schuif mijn hoofd
vitrages uiteen

een wereld wolkt
en regent tranen
de straat nat
het wenen gaat onverdroten voort

ik kijk vanuit mijn raam
glimmend en klinkerend
de roos buigt

Schrijver: Fred, 22 juli 2008


Geplaatst in de categorie: wereld

4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 368

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!

reageer Geef je reactie op deze inzending: