Hartenkreten

netgedicht (nr. 59.956):

Mortuair

De doden liefhebben is een koude kunst
Ze doen je geen pijn, branden je niet af
Het continu naijveren uit afgunst
Zoals bij welzijn gebruikelijk was

Is over en hun voltooide bestaan
Een wijn die geen lauwerkrans meer behoeft
Een honing door imker en bij beproefd
Die men in korven en kelders zal opslaan

Zo oorbaar als op vaas gezette rozen
Zo elders als onresponsieve bomen
Uiteindelijk heeft niemand er voor gekozen
Weerloos en naakt ter wereld te komen

En wat je er al niet voor zou geven
En willen dat ze weer konden leven