Wortegem in winterglas

In lichte rumoer rondom, een stad vermomd in schijn, Wortegem in winterglans, onder luchten bleek en fijn.

Een vonkje bleef nog zweven, toen al het lichten zweeg, zo zuiver en zo stil aanwezig, als dauw die over velden streek.

Langzaam gingen de schreden, behoedzaam door den tijd, een glans bleef nog behouden, in zachte eenzaamheid.

Maar de zon heeft haar versleten, alsof zij weten kon wat diep verborgen leefde achter schaduw en achter zon.

Nu is zij nabij gekomen, zo stil, zo innig goed, als een bloem die zich ontsluit en rust vindt in mijn bloed.

winter

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 35