Aan Hannah Arendt

moe, onmachtig langer aangeharkt aangehaakt te blijven
te zwaar ligt de molensteen van goed willen en doen op mijn maag
te zwaar drukt de plunjebaal met gemengde gevoelens en overtuigingen
loodzwaar weegt de pet volgezogen van verhit sociale meningen

zuur is de boosheid die met angstig lage pH aan mijn hart vreet
mijn ziel en dichtader dicht doet slibben met taaislijmerig goor-esterol
mijn lichtader luchtader vernauwt snakkend naar verlichting verluchting
naar doorwaaien van door binnenvetten muf geurende holten

wanhopig zoekend naar begrijpen niet meer bij machte tot begrip
nee gepaard aan oordeel rest nog slechts smeulend dedain
dat dom dom is, lui lui, ego is me egoisme
ecce homo, mundus vult decipi, ergo decipiatur

ik haak af verscholen zowel binnen als voor het gewone stille midden
dat nooit bewust kiest tussen goed en kwaad en kwaad doet door nietkiezen
alleen binnen de muren van mijn hersenpan en het stemhok
zal mijn stem nog klinken en kies ik met een nanorestje hoop

... Zoektocht naar hoop tegen beter weten in ...

hoop wanhoop

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 14