Netgedichten over actualiteit

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 6.038):

Dualiteit.

Er zijn dagen in mij,
Dat alles anders voelt,
Dat de wereld wazig wordt,
En mijn contouren scherpen worden,
Dagen dat niks meer binnenkomt,
Mijn kleuren hun kaders overspoelen.

Zonnestralen, dansend door de bladeren,
Mij zachtjes fluisteren,
Draag het waardig,
Laat het stoppen bij jou.
Geef de wereld terug,
Wat jou ooit ontnomen was.

Wind zachtjes door het gras spoelt,
Beklemd maar bevrijd mij,
Van de plek waar ik sta en waar ik heen ga.
Verlangend naar de koele plek onder de boom,

Maar de rust is niet de tuin,
Het ligt daar, ergens tussen de gevallen kastanjes,
Wordt begeert om zijn vrijheid
En laat zich daarom niet vangen.