laat ons het vochtig gras verruilen de tintelingen van het snelle lopen smuilend inkuilen in versgespoten sneeuwtoppen het zweet en de tranen bevriezen op ijzige banen der milliseconden de sporters voor ronde plakken in nog strakkere pakken proppen maar laat ons nooit verkiezen te stoppen met zotte bedottende bodems in zinnen als archeologische…

Mijn dagelijkse oefeningen met de pen zijn soms frustrerend en langdradig. Net als mijn buurman, wiens verhaal moeilijk begint en nog erger eindigt. Soms zoekt hij gewoon ruzie, dan gooi ik de deur weer dicht. Dat is inmiddels geaccepteerd. Hij rookt ook op de gang. Ze roken hier allemaal. Drugs is ook favoriet. Meestal speed, lekker goedkoop…

trump is volledig van de pot gerukt maar die hem steunen bovenal want zij besmeuren wereld en heelal hun steun maakt dat het hem steeds lukt geschiedenis herhaalt zich niet maar rijmt verdomde vaak dát zichtbaar maken is mijn taak want er zijn velen die zien het niet dus vraag je af: hoe zou het toch komen dat we zuchten onder financiële…

Rob van de rovers houdt zich doof, -wat een bende! doet alsof zijn mooie neus bloedt bij flinke linkse en rechtse combinaties. Om de dooie dood gaat ‘ie niets nu al in deze fase, dat mag niet verbazen, veranderen aan Yeşilgöz’, uhm, de coalitieplannen. De middenmannen hebben het té bont en blauw gemaakt, vertrouwen kraakt ruimschoots…

Hoe het blijkbaar slechter moet. Alsof het nog niet genoeg was zo. Ik zoek naar geluk en liefde. Zelfs God weet ervan. Een lijdensweg. Ik lees de afdeling liefde hier. Word ik nog depressiever. En dan lees ik een luchtig en vrolijk gedicht. Over de zon en spontane blijdschap. Precies de woorden die ik nodig had. Hier schijnt ook de…

U gebiedt ons argeloos te gevoelen Voor een Hamas dat schiet op burgerdoelen En door met tweeërlei maten te meten Mahsa's dood gemakshalve te vergeten Wie één gedoodverfde dader kielhalen En de erfzondige Joden almaar smalen Staan mij tegen wegens hun blatende leuzen En het meeheulen met extreem-religieuzen Het zal eens niet op…

“Vrolijk heb ik geleefd, liefde is wat blijft” is wat Janneke schrijft aan ons allen gister is zij verder gegaan, uit het zicht; een dappere meid, door ieder van ons ingelijfd, immers ze was aldoor op haar naasten gericht “Vrolijk heb ik geleefd, liefde is wat blijft” geen woord te weinig, geen woord teveel ook met een gulle lach vanuit…

...geven wij kennis van de geboorte twee jongetjes, amper voldragen, en ook nog een meisje zij sloegen de trom, maar niemand die hen geloofde tot zij erna kwam, al jokkend haar valselijk wijsje Voor volk en vaderland slaan wij 'n piketpaal in drijfzand en modder - symbolischer kan het eigenlijk niet het land zat muurvast…

vandaag krijgen we de rekening op een ontgroenend blaadje als vers gepresenteerd menu voor de toekomst welke nog immer ongewis is in het schaamteloos wit van haar ogen haar strakke kaken en lijnen gehuld in olijf- groene bestaansonzekerheid van die dingen ja van die dingen hocuspocus die heren in het zwart bont en blij blauw gedogen…

Van repliek dienend heeft ze het gemikt Op een fanbase die haar retoriek slikt En een Golem openlijk of verdekt Waartegen ze als de stoottroepen optrekt In het web van haar eigen spinsels verstrikt Lijkt ze recentelijk wel van Lotje getikt Die woordvoerder alsof het staat gedrukt Onder wiens podcast de waarheid gaat gebukt Wordt zij door…

ondertussen alsnog bestierde ontsiering Yeşilgöz’ hocus pocus de diepgevroren focus op de kerndelingen op gewekte burelen liggen ontgroende blaadjes te rotten onder een vers laagje voor laag net netjes gestapelde gebroken sneeuwwit als rechtsgedraaide melk- fase richting de toekomst der ontkleurde kamers wit voor onze ogen maar…

Er is iets achter alles wat we hier ervaren, een vreemde hunkering naar licht en troost, naar diep geborgen zijn, naar echt begrepen, maar door ons jachtig leven zelden klaar. We rennen dan van hier naar daar en voelen ons gewichtig door de daden, maar zien niet echt hoe alles ons gegeven is en dat ons zwoegen vaak maar lucht is, ijdelheid.…

God schiep eerst de aarde, later de mens naar zijn evenbeeld. Wij lijken dus op God. De mens is van nature goed maar neigt naar `t kwade. Zo sprak een medebewoner met overtuiging tot mij. Ik luister overal naar. Soms grappig of totaal niet. Dagenlang, wekenlang somber. Maar ik liep dus door het bos. Mijn gedachten dwarrelden op de aarde…

Zoveel vuren branden wereldwijd die ik alle helaas niet kan doven mij ontbreekt die vaardigheid maar je kunt mij echt geloven want wanneer ik onraad ruik ik dat luidkeels zal proclameren vooral in ’t geval van machtsmisbruik opdat ieder hopelijk zal leren hoe vuur en vlammen te beheren die door een schreeuwer zijn ontstoken als hij…

Ik liep door kamers waar ik mezelf vergat tussen stemmen die vertelden wie ik moest zijn ik droeg maskers die goed pasten tot ik merkte dat ik eronder stikte Ik zocht mezelf in anderen in hun ogen, hun dromen, hun goedkeuring maar ik vond alleen stilte en in die stilte... vond ik eindelijk mij niet perfect, niet af, maar echt En dat is genoeg…

...ontstaan in een niet meer dan spontane opwelling des gemoeds, zonder pretentieuze intenties en nodeloos zware hollefrasen van humbugs dwaalwegen bombast... Het had na dagen en nachten ontbering in koufrontcontreien waar mijn Singernijvere lief, dochter van een stugge doorgewinterde niet klein te krijgen Fries eermaals uit de grond…

De weergoden, i.e. de nazaten van Kroll het weergilde, als daar zijn Roosmarijn Knol alsmede de molenaar in 't midden des lands - geen zei dat van Domburg tot Nieuweschans de grens loopt der isothermen en -topen men dacht eer van Alkmaar en Hindeloopen tot Denekamp, Tubbergen of Dinkelland daarmee strooide men in onze ogen geen zand…

't Kan vriezen 't kan dooien 't is maar net waar je woont ten noordoosten van de lijn - meteorologisch gezien - Schagen Bergentheim tot vlakbij de Duitse grens in Friesland waar 't wintert door sneeuw de arreslee met Jelle en Froukje glijdt met stoere pake en beppe Nienke van Hichtums kinders die, als bekend, pas ontdooien als…

Uit as en sneeuw bloeit de roos, rood over wit, bloed dat sneeuw kust zonder vlek, zonder smelten. Kelk ademt één: wit hart drinkt rood sap, rood fluweel houdt wit licht vast, geen scheiding meer. Doornen, ooit prikkend in zwarte lust, nu kroon rond openheid, scherp maar teder strelend. Geur: rozenolie met munt-dauw, muskus die zingt: “Ik…

De messen zijn geslepen, De banieren liggen klaar, De cavalerie is aangetreden, Marine en luchtmacht paraat. De strijd kan nu beginnen, Het leger rukt al op, Bommen en granaten, Kanonnen en houwitsers, Tanks, straaljagers en helicopters, Fregatten, mijnenvegers, Al’t materieel wordt ingezet, Zelfs de nationale reserve Is nu operationeel,…