De wekker is een sadist met een digitaal gezicht, hij schreeuwt mij wakker voor het eerste licht. Ik sleep mezelf naar de badkamer, waar de spiegelbeeld-versie van mijzelf er nog net iets dramatischer uitziet. Een lichte rimpel, een wazige blik, is dit de moderne mens, of ben ik dit? Ik zoek naar de zin van het bestaan tussen de kruimels…

Een halfvol glas staat op de vensterbank, de vliegen sterven tussen het kozijn. De radio zingt schor en zonder dank, een oud chanson over voorbijgangers en pijn. Ik draai de klok terug tot waar je stond, toen er nog warmte in de lakens zat. Het duister graaft een leegte in de grond, september wist het allerlaatste pad. Nou ja, de avond eist…

Wij leven in politiek roerige tijden De mens schijnt het zicht erop kwijt te zijn Of het moet zijn dat we onwilligheid moeten belijden Rondom het wereld gebeuren en dat doet pijn De gevolgen groot en dan is het weg met de gein Terwijl we met elkaar mens hadden kunnen zijn Maar niets hier op aarde heeft eeuwigheidswaarde Hier beneden is het…

Het zachte kraken van je lip als je drinkt uit het te volle glas. Een restje haast, een kleine stip van hoe de ochtend net nog was. Je nagel krast een strookje weg van het etiket dat los wil laten. Ik weet niet goed wat ik nu zeg, het zijn maar woorden in de gaten. De thee slaat koud uit in de kom, de schaduw schuift een centimeter.…

Hij voorziet het nieuws met trefwoorden der overdrijving, het leven is van nature al niet eerlijk. Men zoekt in de marge naar een tijdelijke bevrijding, terwijl letters op het scherm schreeuwen, fel en begeerlijk. De wereld wordt opgetuigd in angstaanjagende zinnen, elke nuance bezwijkt onder het gewicht van het dictaat. Men probeert de chaos…

De jota was een vreemde in het diets veel later kwam hij pas in onze taal van horen zeggen wist men het verhaal van hemel en de hel maar verder niets Er staan miljoenen jota's in de rede doch zonder puntjes, die er juist toe deden!…

De heide bloeit nu nog, ondanks de regen die toch heel welkom is na al die droogte. Het mooie paars weent nu omdat de zomer voorgoed voorbij is en de herfst straks komt. Zo is het leven vaak zo anders dan we dromen maar alles gaat voorbij en keert niet weer. Toch is er dankbaarheid voor zoveel wat ons ongevraagd gegeven werd: de zon, de bomen…

De oneindige ideeënstroom voor poëtische uitspattingen cirkelt rond boven Rotterdam en daalt soms neer. Ik ben ontvankelijk, beschikbaar en aanwezig wanneer nodig. Ik vang op, ik schrijf en deel mijn werk met de rest. Dat is hoe het zou moeten gaan. Ik schrijf een gedicht dat past als een warme jas, een wollen deken of de zomerzon van…

Normaal is elf een mooi getal Zoals negen omgekeerd zes zou zijn. Het was nooit het plan Maar het verdomd wel pijn. Along the watchtower. En alles komt later Nog eens terug Het gaat Zoals altijd. Veel te vlug.…

wat kan ik nu nog schrijven als het oog van de nacht me niet toelaat om achter de schermen van zijn kijkers het duister te verheerlijken met de wensdroom van slaap schoonma’s geërfde klok tikt als een dolle langs de steigerhouten wand, het spaarlampje van de tv heeft meer weg van de duivel dan het embleem van wie dat klereding heeft gemaakt…

Wij zijn ons er niet bewust van dat wij de kleren van schapen dragen, want niemand vraagt ooit of wij dat wollige af zouden kunnen werpen. Alle zintuigen werken toch naar behoren, zoals iedereen van wolven verwachten zou, maar wij blijven hangen in herkauwen; de oprispingen door dat gras verrassen ons immer nog keer op keer…

ook ik kan naar mijn handen loeren en de conclusies vroegtijdig trekken maar ik laat liever woorden broeien alsof ik zo’n weerslag laat uitlekken de kaarsen blijven toch wel branden terwijl de uilen hun kuikens roepen beelden die door dit denken landen zich overwegend waardevol voelen ik hoef zulks niet weer uit te leggen in die hoedanigheid…

hoe het kind ontluisterd de nacht beleend uit een trage droom en de grote man bedeesd achterlaat in een mui van angst waar didactiek geen macht herkent in het ondergaan van hectische exacerbatie omwille het teniet doen van brekende golflengtes met zeeën die behartigd zijn met een gillende branding struinen zeevogels het lege strand…

Ge hoeft niet te zoeken  want hier zit er een  met humor en kennis en taalvondsttalent met acht jaar ervaring - zo vind je er geen in Brugge en Gent  Leiden of Overveen en Bergen aan Zee In deze tijd zijn ze  haast nergens meer  - bijkans uitgestorven als laatste ijsbeer van Nova Zembla  tot Klazienaveen Volendam Purmerend Krommenie…

Hier om mij heen bij het glasachtige ochtendlicht dat het bed leger laat de kast te groot en overbodig maakt de schaduw van parfumflesjes bij de spiegel raakt haar geur die in het diepste van mijn herinnering leeft als een zee haar beeld kleeft vast aan het dierbaarste dat ze mij gaf toen ze speels met mij vree Ik dacht aan eeuwigheid het…

tegen alle eentonige mannenkoortjes die klinken uit wankele ratelmondjes alsook enkele raspende bessenkeeltjes de verloren gewaande dwaallichtjes evenals de heldere ontvallen sterretjes wellicht de overgewaaide miezerwolkjes wie dan ook hier verschijnen wil of wou uit een grauwe, hoogstpersoonlijke gril of uit poëtische overweging misschien…

Ik loop op deze druilerige late zomerdag met wat boodschappen in mijn tas tussen zon en regen met een lach zingend op de glinsterende keien van de straat te denken aan mijn toeverlaat - o wat een dag inspiratie als bij toverslag en terwijl de woorden naar boven komen borrelen zoek ik haastig in mijn tas - o waar is mijn schrijversboekje…

het druipt als kleverige regen uit een tengere wolk, vloeit zich drupsgewijs uit over huid en het ogenspel dat dit fenomeen met de scherpzinnigheid van daad en spel bespeurt het voltallige in rangorde geënsceneerd raakt de tijd met kleine stapjes en acteert de lange weg die reeds in heugenis gelegen het vervreemde aanschouwt met het vermogen…

De oude en de nieuwe tijd glijdt ijlings aan ons voorbij zo ook de poëzie voor jou en mij wij zijn tot vernieuwing bereid Als stijgend en dalend poëzie getij creërend en spelend als water met klei afwisselend maar niet voor goed voorbij zoals het licht aan de horizon teder en blij Verdwijnt ook weer het dolgedraaide onaanzienlijke…

Er kwam een hoge witte stortvloed aan Om een hoogleraar van het land te spoelen Het schuim erop dat wilde laten voelen Een letterdief dient onverwijld te gaan De jonge zwarte man verliet zijn baan Tot alle haat en nijd wat af zou koelen Meesmuilen droop van vele Britse smoelen Straks ging de eer van Cambridge naar de maan Keep stiff your…