inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten over heelal

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 315):

Plasma

De lucht trilt in mijn oren
een machtige machine
overweldigt het land

zonder zich prijs te geven
in andere dimensies
Geen object, niet vliegend

alleen ongeïdentificeerd
Onzichtbaar, ongrijpbaar
Paniek is zinloos

Het geluid legt zich neer
te zwaar om te strelen
met een neuriënde stem

Zachtjes ratelt er iets
hypnotiserends
waaraan ik niet toegeef

Ik wil het navertellen, niet
opgaan in dit hongerige wezen, niet
onwetend verslonden worden

Een lichte adem ruist vluchtig
over me heen, ik ben wakker
en laat me niet vloeibaar maken

... Compositie Solitone (e) Star (2003, Catherine Christer Hennix [Stockholm 1948-2023]); 4de Echonance Festival, Aural Cartographies, in het Orgelpark: Elena Kakaliagou (hoorn), Hilary Jeffery (trombone, trompet), Robin Hayward (microtonen-tuba met interface [tuning vine]), en Lucie Nezri (live elektronica) --- Bundel org elp ARK #144 ...


Zie ook: https://www.zywa.eu

Schrijver: Zywa, 9 februari 2026


Geplaatst in de categorie: heelal

2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 46

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Zywa, 2 dagen geleden
De componiste is blijkens de titel uitgegaan van een monotoon klinkende ster. Wanneer je die als mens op aarde waarneemt is dat vergelijkbaar met de onzichtbare aanwezigheid van een UFO. Ik probeer in dit gedicht de ervaring van het geluid uit te drukken, die overweldigend is, zodat je bijna even vloeibaar wordt als het plasma van datgene wat je waarneemt.
Sil Darius, 3 dagen geleden
Ik heb echt mijn oprechte best gedaan. Met je uitleg en 3 keer lezen begrijp ik een beetje wat je bedoelt. Te moeilijk als gedicht voor mij.

reageer Geef je reactie op deze inzending: