Netgedichten over natuur

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 3.789):

Wachten op de rimpel

Stille reiger staat
beeldhouwwerk in grijs en blauw
wacht op de rimpel

De wereld stroomt in hem
binnen als zachte prikkels, gekleurd door
zonlicht op de rimpels van de sloot. Hij staat stil en
laat de ruis langzaam zakken, tot het water weer zijn bodem toont.

Zijn fijngevoelige, ontvankelijke
blik weeft stilte uit lucht en beweging, en
vangt de fluistering van riet en insect. Wat voor een
ander slechts een schaduw blijft, wordt voor hem een teken van leven.

In het beeld van zijn grijze veren
draagt hij de rust van water, wind en wolken,
en bewaart hij wat tijd te snel voorbij laat gaan. Wachten
wordt voor hem een vorm van luisteren naar wat zich nog moet tonen.

Geen wiekslag sneller dan de stroom
van het licht, geen golf die de spiegel van de plas
verstoort. In het blijven staan vindt hij de maat van wat werkelijk
beweegt, en leest hij de hartslag van het landschap als een geruisloze waarheid.