composthoop der vergetelheid

Dagelijks struin ik door dit park van woorden
waarvan de meeste bedjes netjes aangeharkt
staan in voorspelbare rijtjes, alle basisgeuren
en -kleuren, tot in den treure herhaald. Vaak

zijn er verlepte exemplaren en vale stinkende
opgekomen, of, om ondoorgrondelijke redenen
door de plantsoenendienst geplant in de nacht.
Hier wordt niet gesnoeid, geen dorre takken

noch rotte bladeren op de composthoop der
vergetelheid gegooid. Soms zie ik tussen de
vergeelde grassen, naast de vijver vol blauwalg,
een schittering, een alleraardigst ding, plomp-

verloren wuiven in een talig briesje, of, in een
zinderend hoekje, de onstuimigheid zelve uit-
hangen. Ik geef het toe, als ik moe ben van die
bladnerven en bloeiwijzen van anderen, ga ik

graag langs bij mijn eigen bomen, struiken, en
wildere bloeigebruiken, even een verfrissende
wind opsnuiven. En er zijn een aantal hoekjes
op mijn route, waarvan ik vrijwel zeker weet

dat ik prettig verrast kan worden, waar ik terecht
kan voor een bekoorlijk bosje bloemen, smaakvolle
besjes, hard gekraakte noten, vruchten met een beet
of overrijpe zoetigheid, gespreide bedjes zonder

zekerheid, waar ik niet struikel over eentonigheid.

Biografie van deze schrijver

amateuristische plantsoenendienst

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 3 stemmen 7