Netgedichten over natuur

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 3.784):

De fluistering van het begin

Licht raakt de aarde
groen ontwaakt uit grijze slaap
stil begint de dans

Wereld draagt nog haar grijze
jas, gesloten en koud, terwijl de kalender
zwijgt over wat de aarde al weet. Ik sta stil en laat
de ruis van de dag zakken, tot ik de adem van de ochtend begrijp.

Het is de toon die verlegt, nog
voor de kleur ontwaakt, een vogel die zijn
stem oefent in een zachter akkoord. Geur van vochtige
grond vertelt een oud, levend verhaal van groeikracht zonder lawaai.

Mijn zintuigen vangen wat de
haastige blik mist: licht dat een fractie langer
op de drempel blijft rusten. Het is een verschuiving in
de tijd, een weten dat beweging begint waar het oog nog niets ziet.

Ik hoef geen knoppen te openen
of de zon te dwingen, alleen toe te laten wat al
in de lucht is geweven. In dit kleine opmerken vind ik ruimte
om opnieuw te ademen: niets staat stil, ook de winter in mij beweegt mee.