In het omkijken
Daar, op die dijk
hoor ik voeten,
paardenhoeven en karren
ijzer op hout
ik zie rookpluimen
boven uiterwaarden,
soldaten en handelaren
tenten en boomstamhuizen
die met de seizoenen
mee verhuizen
naar hooggelegen gebieden
hier ontmoet ik mijn stem
geef haar
mijn versgebakken brood
ze voelt, weegt,
klopt en knikt
en vervolgt haar pad
– dan draait ze haar hoofd
mompelt
en loopt weer door –
het is in dit omkijken
dat ik vrees
dat ik er altijd al
moet zijn geweest
17 juli 2026
Geplaatst in de categorie: natuur
oneindig 2.7 met 3 stemmen 
51
51
Er zijn 4 reacties op deze inzending:
binnenstebuiten gedraaid
en weer terug laten veren
zelfs door een andere bril bekeken
en het blijft me puzzelen...
****
@Maxim
we wachten in spanning af
maar ik heb er wel een gedicht op gemaakt!...
Dit vers komt voort uit het omkijken naar de gedichten die ik het afgelopen jaar heb geplaatst.
Op de dijk, langs de Limes, verwoordde een cruciaal moment vorig jaar op een specifieke plek die, voor mij, duizenden jaren geschiedenis ademt.
Ik keek terug en zag mijn spiegel voorbij komen. Ik kan haar zelfs voor je uittekenen, maar ik vermoed dat dit vers zich op meer manieren laat lezen
Ik begrijp de verwarring soms over mijn aanwezigheid hier op deze site, de eclectiek en het enige wat ik daar over te zeggen heb, is dat ik geen antwoorden heb…
Naast de vangrail, verwoordt misschien nog wel het beste
wat er gebeurt.
Het is een stroom waar ik tot op heden maar moeilijk vat op heb.
Hoe dank ook, intens dankbaar voor je aandacht voor mijn schrijven…
hoe ik dit gedicht lezen moet
dus ik kom hier op terug