Netgedichten over natuur

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 3.810):

voorwaartse rust

De stille streling wervelt op zonnestralen,
sterfte en leven breken uiteen
vanaf het begin, als lijnen,
kussende tederheid in bedrieglijke rillingen,
grof als versteende watten.

Zanderig geritsel stijgt op over smalle heuvels,
arrogant doorslaande wortels waarvoor de dieren vluchten,
bekoeld, elk individu,
wijd verspreid omdat al onhaalbaar is,
verhullende en verliesgevende gronden;

onder de rust in het soortenconsortium
pauzeert de adem als voorwaartse.

Onduidbaar zal de onzijdigheid zelve
consolideren tot die wezenlijkheden,
onduidbaar zal het stoffelijke dwalen
door alle verinnerlijkte landschappen.

Ik loop de foetus uit te hangen
op water ontsproten uit bergen,
op water als denkbeeldig construct,
en stenen stijgen op,
schreeuwen als dierhoeven,
zachtwitte dompelpoeltjes aanhorend,
in vacuüm getrokken werelden,
gewatteerde oneindigheid;

na het strakgetrokken verband der soorten
stokt de adem met voorwaartse stuwkracht.