Wat ons verwarmt

De ochtend legt zijn hand op het water,
het riet buigt zachtjes naar het licht.
Tussen de oevers hangt de nevel nog
alsof de wereld haar ogen niet openen durft.

We hoeven vandaag niet veel te zeggen.
Kom maar even naast me staan.
Er is al zoveel dat om woorden vraagt,
zoveel dat verder moet, en af,
en liefst nog vóór de avond.

Hier mag iets onvoltooid blijven.
Een zin, een plan,
het antwoord op de vraag
hoe het nu werkelijk met je gaat.

De kou trekt langzaam door onze jassen.
Ik schuif wat dichter naar je toe.
Jij wijst naar de zon in het water:
kijk, zeg je,
we hebben er twee.

En even is het leven niet groter
dan wat we samen kunnen zien:
wat riet, een oever,
licht dat op het water rust,
jouw adem naast de mijne.

Straks gaan we terug
naar alles wat nog op ons wacht.
Maar eerst blijven we hier,
tot je handen warmer zijn
en je vanzelf begint te praten.

... Soms geeft het ochtendlicht geen antwoorden, maar wel ruimte. Om even stil te staan. Om iets onvoltooid te laten. Om naast iemand te blijven, zonder meteen te vragen wat er is. ...

Zie ook: http://www.deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
11 november 2026

infodoodkorte.nl

Biografie van deze schrijver

ochtendgloren ochtendlicht samenzijn

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3