Waar schaduwen lichter worden

Roze gloed ontwaakt
takken reiken naar het licht
winter breekt heel zacht


De wereld draagt
nog haar winterse masker,
maar onder de bevroren korst hoor ik het
ruisen: geen geluid, eerder een trilling, een zucht van de aarde.

Mijn huid voelt de
scherpte van de vroege ochtend,
toch is de kou niet langer een gesloten deur.
In de wind ligt zachtheid, een belofte van goud achter wolken.

Ik zie hoe de sneeuw-
klokjes de stilte doorbreken, hun
witte kelken vangen de eerste stralen. Ze hoeven
niet te schreeuwen om gezien te worden; hun kracht ligt in hun zijn.

Het licht wordt opnieuw
geboren aan de randen van de dag, mijn
innerlijk kompas richt zich. Schaduwen worden langer,
maar lichter, terwijl ik langzaam meestroom met de terugkeer van de zon.

Biografie van deze schrijver

natuur seizoen licht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 32