Netgedichten over natuur

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 3.760):

Festina lente; 10. Totaal van het pad (zonder…)

‘Wij verstikken onszelf door verkeerd aangeleerde
maniertjes. En als wij dit groepsgewijs doen, noemen
we het cultuur, en moet het beschermd worden voor
invloeden van buitenaf; vooruitschrijdend inzicht is
niet aan ons besteed, wij wentelen liever nog dieper
in de eeuwige stront van anderen en uiteindelijk ook
in dat van onszelf. Waarom zouden wij verder gaan?’

To-To generaliseerde zijn eigen beleving, niemand
kon ontsnappen aan wat Hij zeker meende te weten.
De verschillende lagen in het geluid van de bossen
leken als de enige relevante. Hoe kon iemand nog
spacen op wat vroeger het einde heten mocht?

Hij hopte van jongmens naar jongmens, bewegend
met hun weinige pootjes in het flikkerende licht,
de verwarrende trillingen in de lucht probeerde
Hij te negeren, maar Hij eindigde surfend op die
golven uit de ondoordringbare maaksels.

Muziek, Meester To-To!