Netgedichten over natuur

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 3.858):

Onthaasten

Witje op de bloem
de middag kent geen haast
één vleugel trilt

Onder de brede middag-
lucht, waar elke indruk zich langzaam
ontvouwt, zweeft een vlinder door het zinderende
licht, een snelle beweging die mijn traagheid zacht begrenst.

In de koelte die zich onder
het bladerdak verzamelt, raakt haar
vlucht even de schaduw van mijn adem, een korte
aanraking die verdwijnt vóór mijn aandacht haar kan volgen.

Tussen het lichte ruisen van
de wind door de hoge kruinen van de
bomen tekent haar pad een ongrijpbare lijn door
de warme stilte, een vluchtig ritme dat zich niet laat vertragen.

Wanneer avond zich in zachte
tinten over het glooiende landschap buigt,
blijft zij nog één keer cirkelen boven het bleke licht,
een laatste beweging die mijn rust niet verstoort maar omlijst.