Netgedichten over natuur

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 3.812):

De mist die mij draagt

Mist over daken
de stad houdt haar adem in
licht zoekt contouren

De stad ontwaakt in een sluier
die alles verzacht. Daken verdwijnen, net
voorbij hun eigen vorm, en hoog boven mij staat een
toren stil te wachten, alsof hij luistert naar wat nog niet gezegd wordt.

Uit schoorstenen stijgt een trage
warmte op, een stroom die zich zonder
haast mengt met het grijs. In het samenvallen van
ochtendlucht en rook wordt zelfs het gewone even ongewoon licht.

De dunne nevel houdt de wijde
wereld op armlengte, maar laat toch genoeg
door om verder te gaan. Tussen wat zichtbaar is en
wat vervaagt, vind ik een rust waarin woorden overbodig worden.

Wanneer het licht zich voorzichtig
opent in het wit, keren contouren terug met
een nieuwe zachtheid. En ik voel hoe deze ademende
ruimte mij draagt, alsof ik er even opga in haar kalme beweging.