Glans

De ochtend legde goud over heide en blote schouders
tot de middag het inzoog en slechts blauw bestoven
nacht hing waarin open handen zochten wat glansde
en de rest lieten draaien terwijl wij wachtten.

Alleen een vlaag morgenlicht knipperde over varens
en wie daar lag, werd iemand anders die opsprong,
met kleur geschroeid in de warme huid,
en de dag begon zonder omkijken.

Aan tafel viel stilte, roze als de avondlucht,
toen een stem oude liefde uitsprak en verlangen
de huid deed tintelen van gemis dat even
de kamer vulde met jong vloeibaar licht.

Tussen de huizen bleef niemand in die grens
waar het licht van gemis landschap en huid
niet meer scheidde, maar elders riep.

... Elke strofe versmalt het licht van buitenste glans naar huidtinteling tot de grens die het gemis dwingt te vertrekken, zodat het slot de onhoudbaarheid van dat licht volgt. ...

natuur

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 1