Netgedichten over natuur

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 3.790):

De wachter

Ik sta tussen riet, als grijze schaduw, doodstil
op stelten in laag water, koud en kil
hier fluistert wind door sigaren, supporters der leven
maar ik wacht geduldig op wat de sloot zal geven

Mijn nek, een vraagteken als elastiek gespannen
amber ogen, scannen de rimpelige waterbanen
glinstert iets, een zilveren beweging daar
rimpeling die zegt: leven is hier

Ik tel seconden met mijn hart, rustig als een strohalm
buigt de wereld deze middag open
libelle zoemt, kikkers kwaken hun smakelijke lied
en ik ben de stilte wacht die ziet

Met grommende maag, die ieder herkent
het knagen der hamsters, tandjes ontevreden als wat
ik moet behagen, ik moet voeden
hier zou iets levends voor moeten bloeden

Dan plots, een flits! mijn snavel, scherp en snel
duikt een dolk in ’t water, diep en fel
zilver kronkelt, mijn schat glinsterend in de zon
toch deze mooie prooi gevangen, voor de dag is om

Ik hef mijn blije kop en slik, die glimp van voldoening op ’t land
en spreid mijn vleugels, wijds en grijs als zilverzand
vliegend over bomen, velden, zo hemels en vrij
ben ik, in deze wereld, best blij met mij