De bomen in mysterie gehuld Bladeren met gouden glans omhuld Een weelderig groot najaarstapijt In het schone teken van de tijd…

Distelvlinder rust vangt nazomerse warmte voor de verre trek In het bleke ochtendlicht verschuift de lucht, een nauwelijks voelbare spanning boven het veld waar vlinders wachten en wind door het gras strijkt en langzaam verder trekt. Op dunne stengels rusten ze tegen de wijde hemel, hun vleugels vangen prille kilte. Een rilling beweegt…

Ik zou op de kansel staan Met vuisten slaan Donderend donderpreken geven De echo Draagt de woorden De galm Dwingt het ritme De boodschap Niet Maar misschien Kan ik ze ook gewoon Buiten De vlinders Laten Zien…

Terwijl de vloed de tijd zachtjes terugspoelt keek ik naar naar tankers aan de horizon geluidloos, ver en schier onmerkbaar deinend op ijle klanken van een englenkoor dat op het scherm niet nader werd genoemd Doch vloed spoelt in het algemeen nooit zacht de tijd terug, doch veeleer met een kracht die zeehelden trotseerden in de eeuw…

Ruisende branding spoelt alle prikkels zacht weg zee brengt diepe rust Het water wast de grens van de wereld weg, waar de horizon vloeibaar overgaat in lucht. Voeten zinken diep weg in het natte zand, terwijl de vloed zachtjes de tijd terugspoelt. Een trage ademhaling van eb en vloed, diep ademhalend onder een blauwe hemel. Geen stem…

begin september wakker en weerbaar als steeds de eerste kruisspin zijn web wappert in de wind één plensbui later is het versierd met tal van ragfijne druppels…

Wind vult de zeilen verte komt dichterbij, zacht de wereld wordt stil In het stille blauw boven het water ontstaat een beweging die niets verlangt, een zachte verschuiving die het licht openhoudt, alsof richting ontstaat zonder verwachting. Een lichte stroom onder het oppervlak tilt elke indruk op, alsof gewicht verdwijnt, een beweging…

Het moede paars van de kriebelstruikjes hangt donker berustend neer bijen sperren ijverig de kelkjes open zweven voldaan met nectar volgezogen naar hun woningen bereiden zich voor op komend verscheiden of lange winterslaap.…

Een eiland van aarde, van wortels en hout, verrees uit het water, mysterieus en oud. Het droeg groene bomen, een levend baken, alsof de natuur een nieuw land wilde maken. En net als de wind die het eiland bewoog, verdween het plots weer voor het menselijk oog. Nu rust het geheim in het diepe, blauwgroen, alsof het er simpelweg nooit heeft hoeven…

Stil op de distel het bruin zandoogje rust, zacht in het middaglicht In de stille ruimte boven het gras zweeft een aanwezigheid die niets opeist, een beweging die de lucht zacht opent, alsof een gedachte vorm krijgt zonder woorden. Haar vleugels tonen een kleur die niet wil schitteren maar zich rustig laat zien aan wie blijft kijken,…

neonbanden aangetrokken in stilte voelbaar een onheilspellende dreiging hangend boven de tuin ze zaten dicht op elkaar onder dalende druk regen zonder vragen met gaten in de sokken opgehokte stokken in neonhokken…

De regen heeft mij lang geleden al verbonden met de wereld Mijn hoofd lijkt zich dan in de bliksem te bewegen Alsof de natuur, in grootsheidswaan, zichzelf door mij laat sturen en de rommelende buien de liefste vrienden zijn…

Naast Breda 's lange statige Burgstdreef vol koele bedaagde eiken liggen wijde velden waarin hoge pluimen en dichte struikenrijen klankrijke poelen omgeven daar zingt gemengd koor van kikkers en watervogels sterke paarden leven samen in hechte broederschap smullen naar hartenlust van taaie plantenwarboel de open wildernis tussen…

het dier beweegt langs de rand van het riet het water volgt maar noemt haar richting niet een adem raakt de oppervlakte even aan daar waar beweging lijkt stil te staan onder de huid trekt iets langzaam voort geen spoor van richting geen herinnerd woord het lichaam luistert naar wat niet verschijnt terwijl de stroom zichzelf…

Onder de bomen valt de stilte langzaam neer licht rust op de huid Onder de kruin ontstaat een zachte omslag, waar licht zich mengt met schaduw zonder grens, een plek die niets vraagt, maar alles ontvangt, alsof de lucht er een andere helderheid draagt. In die koepel van bladeren wordt stilte tastbaar, niet als afwezigheid, maar als een…

Blauw, wit en rood langs een sloot, valse vlaggen hangen zielloos rond. De stikstofregel moet verzachten, als regen op verschraalde grond Het draagt de herinnering mee aan wat ooit vloeibaar was en teer, wacht slechts op één druppel vocht die haar wakker kust – tot leven weer. De wind die eens de vlag liet dansen, fluistert nu een lege…

Twee zwaluwen hoog wind over het lege veld de zomer valt stil In het bleke ochtendlicht verschuift de lucht, een nauwelijks voelbare spanning boven het veld waar de vogels wachten en de wind door het gras strijkt en langzaam verder trekt. Op dunne draden rusten ze tegen de hemel, hun veren vangen prille kilte. Een rilling beweegt onder…

De blaren vallen extra vroeg. Net als het verschijnen der bladblazers In tuinen en op straatbermen. Lichtjes ridicuul maar een gekoesterd speeltje in mannenhanden. Of een onbewuste drang om herfst en winter van hun leven voor zich weg te blazen? Vergeefse moeite.…

ik leun met beide elle bogen op een breed dikhouten stok een van de gevlochten pilaren van de oversteek en overzie de groene sprieten nabij en zo verder van mij af de beide kanten van onze enige dorpse meander (ontwaar zelfs een schichtig drinkende reek) . en verhelderd oppervlak duidt de hoogte van het water aan, soms spiegelend, immers het…

Ochtendlicht verstilt onder het gras beweegt iets dat niet verschijnen wil Ochtendstilte ligt als een dunne sluier over het veld, waar koeien laag in het gras blijven rusten, alsof de nacht nog om hen heen beweegt en het licht zich langzaam opent, zonder haast. Boerderijen staan zonder nadruk ergens in het land, aanwezig in hun eigen…