Droomgestalte
Dappere krijger
gewapend met een wollen deken
tegen onpeilbare duisternis
en ondoorgrondelijke kou.
Een dodelijke queeste
op smalle paden
door woeste hoogten
van fort naar slagveld.
Niemand leerde je soldaten-
woorden en zei je waar je
ze kon vinden
niemand die vormgaf
aan de kleuren van krijgers-zinnen
het heldere blauw van
de morgenzee van
een wolkenloze hemel.
Sprakeloos mooi en groot
door licht overstraald
uit je dromen weggelopen
je wachtte de winter niet af.
Zoveel malen ben je zo dichtbij
Geplaatst in de categorie: overlijden

Er zijn 6 reacties op deze inzending:
Mooi verwoord, Joseline.
Mijn complimenten voor jouw reactie, KarelMaria.
hoe dieper ons gemis
hoe dieper ons verlangen
naar nabijheid
de taal van stilte spreken
maar luidop dromend
verdergaan
ver weg van elkaar
zijn wij elkaar
het dichtst nabij
*
Dank voor je reactie, Peter!