Netgedichten over planten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 129):

VAST EN ONZEKER

Op een heuvel aan het strand
staat de fiere zeeden
zijn voeten geklemd
tussen harde rotsen

de luchtige naaldenkruin
wiegt zacht heen en weer
in de zilte luchtstroom
vangt allerlei moegestreden
en pas ontwaakte klanken op

bereisde winden rusten
binnen de prikkende takken
bloemengeuren vol treklust
suizen voort en nemen
verzonken weemoed
en opgewekte daadkracht
samen met zich mee
of bouwen nesten voor zich
aan de jonge twijgen

de ogen van de boom
zwerven over de zee
terwijl golven voor hen zingen
over sterk en hecht tehuis
naast onstuimige wijdte.