Netgedichten over welzijn

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 532):

Ze verdween langzaam

Haar fijne, tere handjes
spraken bronzen kleuren leed,
gevuld door traanvocht,
weggestreken onder wreed.

In holle leegtes
van haar gevlochten haar,
waar menigte zocht,
vonden vondsten elkaar.

Tonen die gebaren
spraken, en haar zijden
spijkerstof vol lagen,
waar ritmische klanken
naartoe draagden.

Naar een cadans van
verlaat, fluisterend
in haar witafgestreken
oren, verdronken in
wegdromende ogen.

Wegdrijvend van
de waarheid die rustte
op de diepe grond,
onder een zonde
die in haar hoofd
niet bestond.