Netgedichten over welzijn

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 526):

Zwarte dood

Ik vloog als schaduw in de straten
gekscherend
fluisterend in de nacht
als naam die niemand durfde te spreken
een vloek die werd veracht

Ijselijke lucht, vermomd als genoegzame rilling
het kwam verstopt in regenachtig weer
met een duistere ademstoot
welke elk hart bitter veranderde
in zwarte zucht

De verlorenheid in moeders ogen
toen ze haar kind vasthield
voor de allerlaatste keer
doodsklokken luiden over maisvelden en bollen
hoopvolle kruisen marcheerden steeds weer

Als vuile gast die regeerde
kwam ik ongevraagd op bezoek
huis na huis, liet ik lege bedden achter
en oneindig veel vragen
zonder antwoord te geven

Maar tussen al mijn verbitterdheid
de onmenselijkheid die ik verspreidde
zag ik iets wat sterker was dan mij
een helder licht
dat steeds bleef schijnen

Als een hand die eenzaamheid omarmde
een heldere stem die zong
moedigheid der levenden
die bleef stoken
overal waar ik kwam spoken

Was dit mijn ondergang?
ik leek gebroken
deed beheerst een stapje terug
deze kracht kon ik niet stillen
al zei de besmettelijkheid dat ik moest willen

Zo zie je maar
dat ik moest wijken
voor wat liefde en aandacht soms kan dragen
door oerkracht, voortlevend en sterk
kon ik niet verder gaan in deze wereld, vol vragen

Ik klink nu nog slechts als echo der tijd
een vage herinnering, een verloren spoor
maar wie overwon, heeft een streepje voor
zo zingen zij, lief en aandachtig
nog eeuwen door…