De tegenpolen omarmen het zielsverwant het voelt als magneet.…

oktober eindigt door een boterzachte herfst wordt bladgoud gestrooid…

Gebroken botten in een oneindige woestijn smult het levend dier…

elegie des doods mijn treurzang beklijft jouw nood het lichaam huivert…

Mijn hart huilt tranen Van kleuren blauw, wit en rood Grenzen vervagen…

Brandend verlangen omringt in het blauwe uur straalt de ster eeuwig.…

verschrikt kijkt zij rond vanonder gouden veren gespitst op gevaar…

Op een kleurrijk pad kraken droge bladeren onder mijn voetzool.…

wolkenformaties penselen iedere dag een luchtige prent…

Zonlicht weerspiegelt een hartstochtelijk verhaal met glans op de huid.…

Een rood blad dwarrelt als de stilte voor een storm en verlaat de straat.…

Het korte geluid van een vallende eikel een made erin…

roerloze reiger uit het niets flitst haar dolk en spietst een zilvervis…

Een schip vaart op zee met huizenhoge golven. Alle hens aan dek.…

Een kwestie van tijd wind en regen jagen door mijn tuin bij vlagen…

Twee zwanen rusten overdag op een fietspad ongeroerd totdat…

Bijna elke dag denk ik er net te laat aan: haar nieuwste vangnet…

Daar op een steiger staan bouwvakkers die fluiten naar een mooie vrouw.…

Toekomst is reeds daar en het verleden voorbij, maar nu het moment...…

De avond schittert kauwen vliegen gezamenlijk naar een flatgebouw.…