Dritsende koeien in maat met aarde 's golfslag , ritme ver van zee…

het bamboe fluistert van ritselend verlangen naar verstrengeling…

een scherpe dolk snijdt parels uit week oestervlees en verwondt de zee…

mijn geisha schenkt thee haar roodzijden kimono ruist als rijstpapier…

Als ik aan je denk bij ochtend of bij avond jij bent altijd ver…

driftige ekster balanceert op berkentak schettert boos en fel…

in elke wei wacht uitgebloeide paardenbloem tot een windvlaag komt…

Langs de brede weg leven de grassen zich uit tot de maaier komt.…

zon kleurt de schubben in rimpelloze vijver wit-oranje koi…

armen steken uit jonge bomen al stellig eeuwig verbonden…

De zee kust het strand op getijden gedragen maar vindt nergens rust…

Trossen hangen neer langs omstrengelde palen blauw is de regen…

geroezemoes wanhopige suppoosten silenzio! in de sixtijnse kapel is de hemel niet te horen…

vurig vlam je op, je daagt elke schilder uit, naakte pioenroos…

zwart van de koeien en plastic balen kuilgras het groene hart…

achteraan veel staart schitterend in het midden vooraan veel geschreeuw…

Hoor, de Koekoek roept op Pinkstermaandagmorgen legt zij in mijn nest .…

Wow, wat een vijver! een kikker springt vanuit groen plonst in het water (vrij naar Basho, Japanse Haikudichter 1644 - 1694)…

wereld op zijn kop paniek door ijzeren greep luchtruim gekanteld…

Uitbundig koolzaad slechts een paar dagen in bloei gevangen zonlicht…