laatste station, hoezo op dood spoor beland? vervolg: hemelvaart…

winterse buien verlangens naar de lente zijn ondergesneeuwd zelfs de tere krokusjes dragen een hoedje van sneeuw…

Rimpelloos water weerspiegelt de volle maan een bries breekt het beeld…

kleine sneeuwvlokjes dwarrelen naar beneden langzaam heel langzaam in een serene stilte ontstaat een prachtig landschap…

De spinnende poes draait rondjes langs mijn benen ze draagt haar staart hoog…

De kale takken reiken naar het verre licht de zon maakt haar baan…

De grote wijzer overschaduwt de kleine, het slaat middernacht…

Minnaars praten niet over de naakte waarheid, ze leggen haar bloot…

ouden van dagen circuleren in de lift de winter buiten…

Haar ochtendrimpels trekken steeds langzamer weg, de dag is nog jong…

Verliefden zeggen elkaar niet vaak de waarheid, ze oefenen nog…

In de stille nacht roept het geluid van een trein eenzame echo’s…

Treurwilgen buigen hun takken naar de aarde, de grond is geraakt…

Op trouwfoto’s staan de lachende bruidsparen nog vol vertrouwen…

De roofvogel wacht een houtduif kleppert omhoog overal veren…

hoe breekbaar de glans van spiegelende berken in de waterplas…

achter de einder buigt de hemel, steeds op weg naar oneindigheid…

Zijn takken hangend onder zware wintermantel berust in zijn lot.…

Het jaar is al oud; uiteenspattende lichten luiden het stervensuur in…

Oudjes bij elkaar spreken graag over vroeger, ze praten het goed…