Netgedichten

netgedicht (nr. 54.925):

Wit, knipperend neonlicht

Nee, we zijn er niet.
Onze spullen staan
met opzet in de regen.

Memorabel
ronken de feiten
achter donker en licht.

Sorry dat de eenzaamheid
door je ooghoek
binnenvalt.

Verlatenheid zet je bestaan
op scherp:
niemand interesseert het
of jouw verzonnen essentie
ons naar de keel grijpt...

Wij blijven dus weg.
Ach joh,
neem de dingen met een knipoog.