inloggen
In de loop van 2020 wordt de site Gedichten.nl (incl. de bijbehorende domeinnamen) ter overname aangeboden door de eigenaar/hoofdredacteur, die in maart 2020 de mooie leeftijd van 77 jaar bereikt en graag de site ter overname aanbiedt aan een persoon, bedrijf of instelling, die de site verder wil uitbouwen.

Men kan met hem hierover in overleg treden via mostertman@gedichten.nl

voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 57590):

De klaroenen.

De klaroenen schallen als we de hemel binnengaan
tussen het knallen van geweren en het vage huilen
van het volk. Wij, wij zijn de doden die tot vandaag
leven. Wij zijn versteend, onze namen gebeiteld.

Denk dan dat het liefde was voor het vaderland,
dat we een handvol aarde in de handen namen,
met de lippen proefden. Dat we omhoog keken
vooraleer we in het drasse land onze knieën bogen.

Toén wilden we leven, in kiel, op klompen vol stro
lopen, brood en pap lepelen. En ham in de schouwen.
Onze monden aan de mouwen vegen, de kinderen

kinderen weten krijgen. Zien hoe ze lachten, horen
hoe ze huilden. Hoe ze nog met starre ogen bloemen
dragen, groot worden met ons onrecht in het hart.

Schrijver: Kris De Lameillieure, 14 jul. 2015
14 jul. 2015


Geplaatst in de categorie: oorlog

4,0 met 3 stemmen 223



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)