Inloggen
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 66706):

Galanthus nivalis

Gebogen klokje groen in sneeuw gehuld,
Omarm de luwte, gure dagen tanen.
Reikt al de hals je ranke hand verguld
Wat van het allersmalste voorjaarslicht,
Ontvang, maar sprankjes tranen witkristal.

Versmolten kelkje bloem in blank gedrenkt,
Vergaar vergauwd de flauwste zonnestralen.
Van alles wat je wekt zo ongerept,
Ben jij de wens, het onverwelkbare
Schenken, maar de schoot verglaasd, vat mineraal.

Dorstende kiem, inwendig blootgesteld,
Trappelend aanzwellend tel jij de dagen
Die al verstreken zijn voordat een kleinste
Erfdeel iets van nakomelingenschap
Aan je lichaam heeft kunnen verpanden.

Bedolven knopje, brozer draagster,
Vracht van onbevroed vermenigvuldigen,
Voed jij de vrucht nog in de waan als was
Je zwanger en je eigen weefsel kind,
Verlost pas in het kraambed van de aarde.

Schrijver: Waldo Sinestra, 18-02-2018


Geplaatst in de categorie: lichaam

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 163 keer bekeken

3/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)