Netgedichten

netgedicht (nr. 87.740):

In het niets

Er is geen maat,
geen klok die tikt,
alleen een spanning
die nergens zweeft.

In de leegte een begin
dat zich niet kent.
Een botsing, dun als ruis,
op een plek die nergens is.

Wat beweegt, heeft geen handen.
Wat ziet, geen ogen.
Deeltjes vinden elkaar.
Een trilling merkt
dat zij kan reizen.

Iets vouwt zich,
niet omdat het wil,
maar staan niet kan.

Een ritme herhaalt zich,
een centrum zonder naam.

Alles past in bijna niets:
een druppel zonder oceaan,
een ster zonder hemel,
een adem zonder lucht.

Geen belofte, geen wonder.
Alleen dit ogenblik
waarin stilte valt.