Netgedichten

netgedicht (nr. 87.850):

Het Sterven van het Geluid

Soms sluit ik voor even
het rumoer van de wereld buiten,
dan is er die onrustige kriebel
net onder mijn huid.

Wanneer het lawaai langzaam oplost
en de ruis uiteindelijk stilvalt,
richt mijn aandacht zich
op het sterven van het geluid.

Mijn focus verscherpt
zonder dwang of grens,
waar intentie als licht
mijn hele wezen omvat.

Ik voel mij gedragen
door iets wat geen naam verlangt,
waar de wind mijn wangen raakt
en geluk zich aandient zonder aankondiging.

Voor heel even
verdwijnt de wereld.
Er is alleen
het naderen van inzicht.

In deze stilte —
mijn eigen oog in de storm —
voel ik niets dan
volmaakte aanwezigheid.

Het is mijn fort,
mijn kasteel,
mijn toevluchtsoord
waar ik altijd kan verblijven.

Want buiten
verdooft het lawaai
dag na dag —
tot stilte
een keuze wordt.