Netgedichten

netgedicht (nr. 87.964):

Raven zweven

De schrijver is niet het gedicht
laat het gedicht zichzelf zijn
een spiegelbeeld zonder ego

je komt een dichter tegen in een droom
nabij een bos waar raven leven
waar raven zwervend zweven

zijn achterdochtige gedachten
staan voor werelddelen van verwarring
met zijn sterke handen knijpt hij hersenwolken dood

hij verzint geen literair verantwoorde gedichten
Neen, ze worden niet verzonnen door een dichter
hij maakt ze met het ritme van zijn verlangend hart
ze zijn zo geworden in het zonderlinge van de tijd
door zijn eigen bizarre leven uitgeschreven

je neemt afscheid van de dichter
en vindt een droom in verder leven.