Antidichter
Was ik maar een dichter,
een meester van taal,
dan gaf ik je elke ochtend
een lied
dat nergens om vraagt.
Een ode zonder gewicht,
eenvoudig genoeg
om niet te breken
onder wat ik voel.
Misschien moet ik je schrijven,
mijn woorden blijven steken,
alsof verlangen
geen grammatica verdraagt.
Ik hoop dat je het voelt,
maar niet begrijpt.
Begrijpen is te klein.
Wat ik draag
heeft geen rand
waar ik het kan neerleggen.
Ik geef mij weg,
niet heldhaftig,
niet vrij.
Alsof nabijheid
voldoende is
om te blijven bestaan.
Ik heb geen vleugels,
geen afstand,
geen terugweg.
Alleen jouw ogen
waarin ik verdwijn
zonder verzet.
Ik ben geen dichter.
Ik maak niets moois.
Mijn hart brandt en waakt
alsof wachten
een vorm van trouw is.
Ik zie je
in dromen die niet willen eindigen,
in gezichten die niets weten,
in muziek
die mij plots breekt.
Jij bent wat weigert te verdwijnen.
Een melancholie
die mij draagt
en tegelijk uitput.
Is mijn hart te klein,
neem dan mijn lichaam.
Als woorden tekortschieten,
blijf dan
bij wat ik niet kan zeggen.
Heb mij lief,
niet groots,
niet voor altijd—
alleen
zolang ik leef.
Geplaatst in de categorie: emoties
liefde
152
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
probeer een ander perspectief
wees creatief met onmogelijkheden
verwen ons
met wat je stiekem zou willen
in het heden
bijvoorbeeld
hiervan vinden, Nathan
Mogen wij dit duiden
Zullen wij dit analyseren
Kunnen wij dit empathisch beredeneren?
Het is ernstig genoeg
het leed dat aan u kleeft
en de woorden die u
daaromheen weeft
Is het een rouwhallucinatie
die u hier telkenmale etaleert
in meervoudige variatie?
Ik zou als ik u was
haar blijven schrijven
en wel als dichter.
Dat lijkt ons het beste, Nathan!