Rossig

Wat me raakt in dit gedicht is de stille aandacht waarmee het kleine en het kwetsbare wordt waargenomen. De rossige zon verschijnt maar even, en toch voelt dat moment dragend, alsof het genoeg is om de kou te trotseren. De beelden van zorg en trouw - de nestenhoeders, het samen schuilen - geven een diepe rust, bijna een morele stilte: niemand laat los wat toevertrouwd is.

De winter wordt niet als vijand neergezet, maar als een omstandigheid die om nabijheid vraagt. Juist in de soberheid en het zwijgen ontstaat verbondenheid. Het gedicht ademt mee met wat overblijft, wat volhoudt, en laat zien dat samen zijn soms de enige en tegelijk meest wezenlijke vorm van warmte is.