Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.224):

Marilyn Monroe

Hollywood kocht je per gewicht:
je omtrek, klatergouden lokken,
de gespeelde onschuld in je gezicht.
Amerika likte je voeten. Je wist:
er glanst een blank roomvlezige godin
naar ’t gepeupel in de droomfabriek.
Vooruit, en glimlach daarbij,
jongschattig als een pop,
heupwiegend de donkere zaal in.

Menigeen in lange rijen heeft gezucht,
met zwetende blik je rijpe lippen gekust,
zich heimelijk bevredigd, gelaafd,
dronken de grijpende handen gestrekt
naar zijn fantasie: een beeld van karton.
Teneinde zij weer Norma Jane zou worden:
dik wijf waarin alreeds de kanker vrat,
minder blond en snoezig, weggegooid,
overbodige namaak vertrapt…

Alsof jij zulke ramp tijdig wou voorkomen
koos je de slaappil tegen dat soort einde.
Liet het publiek in zijn eentje minder gewillig
op zijn beurt ouder worden, ja wegzinken
naar vergetelheid, dat donkere hol
achter zoveel schitter, rouge en sexydingen:
tot het laatste zwarte gat.
Om zo de wereld van plezier, dat holle vat,
fluwelig met I wanna be loved by you te bezingen.