Visioen

Dag Zippo,
Visioen beweegt zich in een schemerzone tussen tussen waarneming en
innerlijke gewaarwording. Landschap wordt lichaam. De kijker wil de stem van de wolken horen, wat voor de lezer ongemakkelijk is. (woorden horen via pijn)
Er wordt gesuggereerd dat waarheid niet gratis is.
De slotregels halen het gedicht bewust terug naar het alledaagse. Na het visioen rest de vrijblijvende twijfel van de dichter. Daarmee laat hij de lezer op zijn beurt vrij voor de interpretatie van wat er staat.

Ik lees hier iets religieus in: de roos met doornen (doornenkroon) en zijn woorden, zijn 'Zijn woorden'? De uitleg eronder maakt het echter eerder onbegrijpelijker dan begrijpelijker. Om te beginnen vreemd om iets te zeggen, en dan vervolgens verklaren dat het gezegde over het 'onzegbare' gaat. Welk 'onzegbare' hebben we het dan over? Religieuze bezieling? Als dat zo is zou ik dat gewoon in de toelichting zeggen, anders is het alleen maar verdubbeling van de vaagheid. En die botsing haal ik er ook niet echt uit? Is het die blaffende hond? Dat noem ik niet echt een botsing, hoogstens een 'onderbreking'.

sterk beeldend
doordrongen donker
doch
een kale of koude grond
zou terstond nog meer
rillingen veroorzaken
bij mij