Rond zijn je gedachten Rond is je zomer Nachten Rond zijn de appels Rond zijn je veren Rond zijn die je beminde Rond is de potlood in het vet Rond is de grimas in je gezicht Rond is licht Rond is het huis waar je viel Rond is de wereld en een beetje fragiel Als de lucht ronduit een ventiel Rond is de aarde En de maan Laten…

En terwijl ik zag hoe de zon glinsterde op het water de golfjes sterren deinden, dacht ik aan de stralende naam van mijn pasgeboren kleinzoon Zijn foto gaf een tevreden oude wijze weer En ik dacht aan de kleinzoon van jou, je dochter, die onlangs ook die naam voor haar kind had gekozen Ik zag Aziatische vrouwen met fruit en…

Vandaag boodschappen voor de lol gangen vol rekken strak in gelid vooral gegrond staan zeker niet bol etiketten zonder prijzen toch mooi passend dit, artikel één, verpakt puur natuur aansluitend consorten dubbel getuur thuis na openen helder en snel blijkt meer lucht dan inhoud dat echter weer wel artikel twee, gestapeld…

In de nevelen van de tijd Nam ik beschavingen weg En liet zelfs geen ruimte Voor hun echo’s Koningen en generaals Die tot de verbeelding spreken En vereeuwigd in legenden Ik heb ze allemaal gekend Hun gebeenten verbleken Op plekken die ik alleen ken Ook de Cleopatra’s en Helena’s Zijn aan mij niet kunnen ontsnappen De enkeling geboren…

koploos komrond alsnog monddood van tong tot tigste enkelsteense voeg d’r knapte niets op grotesk verse wijze groene-theepraatjes zwartwaskinderkes zwijgdreigerssalsa’s afnameboekstaving vier-sporen-deductie middelvingergebruik als toegangsentering voorbij postsponnen uitstaande tochtdeur bloemachtig bloeden doorvoelende…

Geharnast in plastrons zestien profane pionnen mijdend elkaars territoria als contraspionnen geslepen in eboniet staand tegenover het ivoor in het pilaster der spinea is zuiver op de graad de vraag geredeneerd gaat tarantella coronata in retrograde kreeftengang ons verblijden op haar weg in het verbaterrarium?…

Een eeuwigheids gevoel na de meditatie Tijdens het wandelen in steeds hetzelfde landschap veranderend van moment tot moment: In de vrouw op scootmobiel met haar hondje aan de lijn, de zwaan roerloos op haar eieren de visser op zijn stoeltje in het witte riet dat daar zo lang maar staat, het verstopt zich in groeven en bemoste schorsen…

In het diepste geheim wordt de Ark voorbereid Zo veel mogelijk dieren, van sommige twee, van andere slechts één De wezens van licht uit een andere dimensie helpen mee Noach redt zo veel hij kan Zijn kennis is van groot belang Een samenwerking op het allerhoogste niveau Er is ook al een planeet gekozen waar ze de hele boel zullen…

Mensen overschreeuwen zichzelf bang voor de zinderende zon nog ziek van eigen wanhoop maar het belang van Uw woorden is met geen eerzucht te herhalen de zoete droom van waarheid zal in hen dalen met Uw tranen was het geen verlaten verdriet waarin de stilte oorsprong had was het niet de schreeuw om liefde die alles zag en overwon toen…

De zon komt op Het licht jaagt op de schaduwen. Volg!, in de schemer het lijnen spel.. daar fluisteren, daar fluistert.. hoor! je weten is er, je weet.. ik zie je.. ik kijk mee.. tussen twee tijd momenten in.. bezinning en verheldering.. lijnen spel, buigen, tijd kromt boogt tussen zon op.. en onder, de lijnen duidelijk lossen weer op als wolken…

Ik verzin niets groots. Geen kastelen, geen licht. Alleen een plek waar jij niet vertrekt. Waar de deur niet zacht dichtvalt maar open blijft uit gewoonte. Waar afwezigheid geen geluid maakt. Ik bouw die ruimte uit gemis, laag over laag, tot het niet meer snijdt maar draagt. Daar hoef ik niets te verklaren. Geen sterke schouders,…

Dwarrelend brengt sneeuw licht in mijn droom en de straten voeden zich met deze nieuwe stilte. Het water in het park roerloos (ondanks mijn adem), niets beweegt zich, behalve de droom. Glinstering wordt geboren in het lamplicht over de straten, moeiteloos springt mijn aandacht van de ene naar de volgende en volgt zo een pad door de niet…

Op Breda s en Princenhages grond ontwaakt een veld van rust, ontvangt zerken, waaronder na s mensen leven en werken, het gebeente wacht op d Eeuwige Stond. Somtijds klinkt klokkenstem plechtig in het rond, geleid door luchtige zangvogelvlerken, wil eerbiedig het bezoekersbrein sterken, dat hier vragend schouwt, of om verlies gewond. Twee…

Vriend, hijs het zeil Negeer het gekletter van de storm Er is iets dat het zoeken waard is En ik heb je nodig, ik heb je… Mijn hart is een verlaten haven De bomen verliezen hun schors Er komt een koude wind aan En ik voel je, ik voel je Hij is in aantocht. Hij keert steeds terug Een nachtschaduw op een zilveren boot Gevolgd door…

vleugels van stralen geweven dragen mij zo effen en zacht licht zonder schaduw te geven dwaal ik rond in lucide vacht beschermen zonder te slapen stil waken en onzichtbaar nabij wacht op de komende taken zonder mij geen dag voorbij gedragen door licht van liefde waar angst en pijn verdwijnt was ongeloof dat mij griefde tot je bede aan…

Er ligt een lijn die niemand ziet, licht trilt zacht in vroege gloed. Grens en schaduw buigen, bieden rust, stil glijdt alles waar de schaduw vloedt. Vormen glijden over stille lanen, hun schaduw kust het witte veld. Woorden vallen, zacht en teder, dansen op de rand van wat nog telt. De einder gloeit, maar voelt geen pijn, reikt naar wat…

ik voelde vlammen zonder vuur een vonk verstopt in veen de wind wilde woorden die ik nog niet kende maar al wel verlangde ik liep langs lijnen van licht die leken te leiden maar lazen mij niet mijn huid hing aan herinnering mijn hart hunkerde naar houvast ik was een echo op eigen grond een roep…

ik brak maar niet open ik brandde maar bleef in as de echo die ik was verstomde in het vallen wat ik vasthield viel wat ik volgde verdween de weg wist mij niet meer de wind keek om maar keerde niet ik liet niet los ik verloor zonder weten wat ik won stilte bleef maar sprak niet meer mij toe…

(voor Jotie T'Hooft) Jotie heeft het Rozenkruisersmysterie ontrafeld, het residu tot zich genomen, ervaren, doorstaan, tot hij, als ongeschonden Phoenix, als ware Kelt, zich wist te verweren tegen iedere mensenwaan. Als ingewijde en wetende zag hij het eindgevecht, dat ver voorbij ons zonnestelsel zal gebeuren, als een ware ziener stond hij…

Waar de zon nooit schijnt Daar woon ik. Bij de omgevallen boom, In een hut onder de grond. Niemand kent mij, Maar ik heb weet van al En iedereen. Ik zie met mijn derde oog Knarsend de wereld aan. En zeg de mensheid: Keer nu om! Het is nog niet te laat. Maar niemand luistert naar een zonderling Met een vergiet op zijn hoofd…