Visioen

De avond zong triest een lied.
Hoog hing de lege maan
achter het raam waar ik stond,
met voeten op naakte grond.

Aan de einder doofde
een laatste rode hemelbrand
en donker, zwaar
de beukende wolkenrand.

Helse koppen waar
ik mijn plukkende hand in stak
om ze tot één zwarte roos
in mijn borst te sluiten;

doorns door de lippen stekend,
opdat ik zijn woorden zou horen,
zoals in eerdere dromen
elke regendruppel me het verstaan gaf.

Een hond blaft: waf. De buurt schrikt.
Ik vraag me af.

... Sober gedicht over het onzegbare, met een uiteindelijke botsing tussen visioen en werkelijkheid. ...

Zie ook: https://robertbaekenschrijver.blogspot.com/

Schrijver: Baeken Robert, 8 februari 2026

robertbaekenhotmail.com

sfeer, symboliek

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 30