Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.412):

Mijn oordeel

Ik was een goed mens
in een wereld van duistere tijd
met een hart dat huilde van spijt
handen, geketend om onschuldige daden
droegen gewicht van verloren genaden

De rechter sprak harde woorden
ik stond daar zonder verweer
hij oordeelde koud als een steen
ter dood veroordeeld
duidelijk klonk het, hoorbaar voor iedereen

Bittere tranen gleden over mijn wang
kijkende naar benee, er was niemand die me zag
in de kerker brulde ik die nacht
niet alleen om stilte
maar om gerechtigheid, zoals verwacht

De volgende ochtend moest ik knielen
op houten planken mocht ik zitten, en heel stil
want de bijl sloeg pas
als zilveren streep, een flits overdag
nadat die belofte nagekomen was

Mijn hoofd rolde in het mandje
ik keek nog even omhoog
terwijl mijn ziel
op vleugels van engelen in de lucht
vrij van de vloek, wegvloog

Plots ontdekte ik de beul op het schavot
zijn rug stond gebogen over de bloedende bijl
met kap op zijn kop, in schaduw van strijd
hoorde ik hem bidden om vergiffenis
smekend om tijd

Maar opeens was ik veel verder
alle leed gleed af als een zachte deken
terwijl ik danste in dikke mist
als vederlicht gestalte zonder lichaam
mijn geest die nooit verloren is…

... Ik schrijf in ogen van een veroordeelde in de geschiedenis. Net om ervan te genieten, maar om te omschrijven hoe iemand zich heeft gevoeld in deze bittere tijden. ...

Schrijver: Judith van Zoomeren, 20 februari 2026

Biografie van deze schrijver