Netgedichten

netgedicht (nr. 88.399):

Lichtfabriek

Je vertelt me iets
over liefde, waarheid
trouw en vergane glorie
in de geheimzinnige lichtfabriek
vol dansende uitbundige mensen

het is een groot kraakpand
in een verlaten dorp aan zee
waar ze oude boeken verzamelen
in een kleine muziekzaal zonder dak

Eindelijk is de duisternis
zoet geworden
door menselijk falen
in jouw droombeeld

bladzijde na bladzijde
ben ik mens, dier en kind tegelijkertijd

We dansen tot de zon in de schuimende zee zakt
er zilte dromen in mijn rugzak komen wonen

En er zijn nog muizenissen
voor bij de borrel en de kaas
wanneer het kaarslicht
eenzaam flakkert
hoor ik de lokroep van de liefde
eenzaam uit jouw broek roepen

Ik probeer je te begrijpen
maar jouw waarheid
komt te dichtbij

kom blijf niet zo alleen
vraag deze liefdesdans aan mij

Nog even en ook ik
weet hoe het is geweest

tussen ons samen in de late avond.