Netgedichten

netgedicht (nr. 88.421):

de drijfveer blijft

verzachtend streelt landwind
speels ons gedeelde vergezicht

waar bergen wolken kammen
schampen zij bijna ook de regen

maar onze zon houdt het droog
door vertrouwen in haar warmte

breidt de atmosfeer zich gestaag uit
zonder enige verschenen sterren

die uit konden blinken in licht
door donkerverdichte nachten

door laten schemeren en stralen
als verhaallijnen der eeuwigheid

wat de drijfveer blijft ze te vangen
in een verlangen naar

altijd maar weer
liefde en schoonheid