Netgedichten

netgedicht (nr. 88.461):

Achter de schermen

Droomde ik dat ik een wijs man was geworden
eenzaam op het platteland, onzichtbaar voor de media

achtervolgt door paranoia, zwelgend in mijn intellect
het was slechts een droom, ik leefde in de stad

met de herinneringen aan journalisten
die op een dag mijn hart meenamen

het waren geen toevalligheden
maar herhalingen van een waarheid:

Neerslag van regen
intensiviteit van onze liefde

zoals het moest die mooie zomerdag
samen in de groene schaduwzijde

mijn hoop terug naar het pelgrimsoord
het ging als in een film, jij een actrice

die wist wat liefde nodig had
in droeve haast van het bestaan

we liepen samen door het onweer
naar de kade, naar het beladen schip

om ons thuisland nooit meer terug te zien
achter de schermen van ons droevig toneelstuk.