inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 88.472):

druppel

`k hang gelijk een druppel aan
de donkere kant van de zon
geblindeerd door de tragiek
van het leven buigt zijn
lichaam naar de koude kant
zij grijpt mis met honderd stenen

de zoon geeft hem warm zeewier
en een handvol weekdieren
hij ontwaakt en begint te praten
over kwaad, haat, bedrog en pijn
hij kan weer zien en gaat vliegen
over boomtoppen en bergen
naar de zon die zo mooi schijnt

moeder huilt, zoveel ontroering
haar zwarte rok wordt wit
haar tranen worden paarlen
ze valt op aarde, de zachte klei
ze kust zijn voeten
laat hem niet los
hij zegt: sta op en vertel over mij

Schrijver: Roban
27 februari 2026


Geplaatst in de categorie: spiritueel

3.4 met 10 stemmen aantal keer bekeken 191

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Roban, 2 weken geleden
Oke, jammer dat is niet de bedoeling.

De "ik" zit als waarnemer/verteller alleen in de eerste 2 regels. Dan komt de "hij" daarna de zoon die hem geneest en de zoon die tegen de vrouw praat. Ik ga zeker wat doen met je kritiek.
R.E.N.S., 2 weken geleden
de wisseling van persoonsvormen
maakt het een (te) ingewikkelde
puzzel, zelfs als de 'verschuiving'
van 'ik' in het begin,
via 'hem/hij'
naar 'mij' aan het eind
de bedoeling is...

reageer Geef je reactie op deze inzending: