Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.628):

Jouw Liedje in mijn Hoofd

Er klinkt muziek in mijn hoofd. Een deuntje
dat nooit wijkt. Het zingt over jou, van wat
eens speelde. In elke stilte, fiedelt viool gestrijk
er pingelen oude piano’s, net als in onze

kroeg vol herinnering, fluistert het door
vroeger tijden. In trage, schorre stemming
jouw lach, een refrein dat blijft hangen.
Je handen, het couplet van warmte en

tussen alle regels klopt nog steeds gevoel
van smart. Dan probeer ik het ritme te
blokkeren. Draaiende aan de volumeknop van
mijn gedachten. Maar het liedje komt terug,

binnen vijf minuten, als een boomerang, zo vlug,
klaarblijkelijk is deze smartlap van stevige
stof. Puur katoen geweven op gemis en
hopen. Gegroeid in het duister, in een kast of in

de kelder of in bloemknoppen waar harten
zich openen. Soms denk ik: laat het rusten.
Laat dat liedje zijn gang maar gaan
misschien is verdriet ook een soort trouw.

De enige manier waarop ik je nog vasthou,
op de maat van weemoed, in melodie van
wat voorbij is, zie ik jouw gezicht weer even
dichtbij en dan ben je toch nog bij mij…