Netgedichten over emoties

netgedicht (nr. 5.955):

boos blatende schapen

Hij had alle boos blatende schapen
eindelijk weer netjes tussen het gaas;
zoals hij aan zijn vriend schreef, daar
dreef er geen één meer in de plomp,
of lag nog verloren in zompige grond.

Prompt kwamen er kwaadaardige geluiden
uit die donkere hoek van gesloten boeken;
niks nieuws of wereldschokkends, maar
weer steigerden de betrokken schapen,
op vuurvleugels, ontketend in het rond.

Ongewild opdringerige herinneringen
aan het verzwakte schaap op de slachtbank;
die hij niet actief afschudden moet, maar
met het grootst mogelijke geduld laten
afdrijven tot zij verstijven in verleden tijd.