Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.544):

Het Vissenleger

Gisteren heb ik iets beleefd wat niemand zal geloven
omdat het bijna niet waar kan zijn
heel eerlijk - het gaat zelfs mij - de pet te boven
want ik zag vissen het land oplopen
vastberaden over de planken van de aanlegsteiger
langs de grasgroene kade in de richting van de stad

Hun ondervinnen waren veranderd in armen
met staarten die veel weg hadden van benen
ronde monden hapten dorstig naar zuurstof
bolle ogen keken links en rechts tegelijk
terwijl geschubde lichamen marcheerden
alsof een militair leger was verrezen

Ik keek rond en zag dat er verder niemand op straat was
mijn vrouw was te werk en de kinderen op school
dus stond ik daar in mijn eentje, suf te kijken
met open mond en hond aan mijn zijde

Mijn hond - die net als ik - sprakeloos was
blafte normaal bij elke wissewas
nu stond hij stil, net als de vogels, de wind
en de bladeren in de bomen

En opeens wederkeerde het leger
veel sneller dan het gekomen was
schoten rugvinnen gehaast terug
naar de slootkant bij het groene gras
in water dat tot kookpunt kwam van oppervlakkig tumult
doken ze stuk voor stuk, vliegensvlug terug

Toen begon mijn hond angstig te blaffen
en ik stelde ik hem gerust, klopte zachtjes op zijn rug
onderwijl stond ik te wrijven in mijn verbaasde ogen
denkende dat ik alles wellicht uit mijn duim had gezogen
maar het bewijs lag vlak voor mij, op de straat en op de stoep
getekend in slijmerig vissenbloed

Dus sprak ik mijn hond rustig toe:
braaf jongen, alles komt goed…