Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.553):

Zijn Avontuur

Mijn man is dromer van ‘t eerste uur
hij bouwde stiekem een raket
tussen fietsen en gereedschap in de schuur
fanatieker dan ik hem ooit zag
uur na uur…

En na vele maanden
was de tijd eindelijk daar
ze stond in de tuin, naast de magnolia
de raket waarmee hij wilde gaan
vliegen naar de maan

Hij stond stralend naast haar
dat gevaarte, van hout en staal
en zei; ‘ik moet gaan, ik vlieg naar de maan,
daar waar sterren in de hemel staan!’

Zijn ogen zaten vol vuur
als kind dat nog gelooft in avontuur
en ik boog mijn hoofd, begreep de reden
mijn leven blijft hier, beneden…

Een trieste trek, trok rond zijn mond
toch draaide hij fanatiek aan de sleutel
om de motoren te starten en te gaan, ver bij mij vandaan
maar waar motoren moesten brullen
een daverend lied, gebeurde dat niet

Nu staan in het schuurtje alleen nog onze fietsen
wat tuingereedschap, mijn regenlaarzen en wat troep
mijn man rijdt nog steeds over de stoep
somber op de fiets, dat heb ik gerust in de gaten
want hij heeft zijn droom verlaten…