Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.562):

Zanderig Verlangen

Hij droomde van de savanne
als zanderige zaligheid
waar de zon zijn dikke huid verwarmde
de aarde trilde onder zijn poten
en zijn naam werd gefluisterd in de wind

Maar het hek is van staal, de grond gepunt
met beton, bitter koud onder voetzolen
bestaat lopen uit een rondje met weinig waarde
want er heerst geur van popcorn en ijs
in het dierentuin paradijs

Hier is zijn lichaam een kermisattractie
als levend standbeeld gestraft voor ‘t leven
wonend in de tuin van gegil en staren
wijst men verrukt naar zijn kop
terwijl hij zich nergens kan verstoppen

Zijn ziel verlangt dierlijk
naar het oude, ‘t vroegere verleden
dat instinctief in gedachten blijft zweven
getekend met paden door wouden en rivieren
stromende door oneindige prachten vol dieren

Tijdens nachtelijke uren
als de maan het hek met goud verguld
en overige dieren bijna allemaal slapen
sluit hij zijn ogen en dan rent hij over vlakten
in de horizon met grenzeloze gedachten