Netgedichten

netgedicht (nr. 88.577):

FIJNTJES WEKKEN

In het beukenbos staan kale bomen
stram, geduldig en neerslachtig te wachten.
Wie zal hun kil waaiende gedachten
met zorg en wijsheid tegemoet komen?

Uit zware wolken dalen ademstromen,
beuren grauwheid op, dankzij weefkrachten:
groene luchtige tapijten verzachten
harde grond met hun groeiende zomen.

Alle pluizen van de kleden zwellen;
ontwaakte middagzon dringt in hen door,
schept spoedig kleine wit-roze bellen.

Bosanemonen zijn een stil geurend koor,
doen leven in het voorjaarswoud opwellen,
vinden bij hoge reuzen dankbaar gehoor.