Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.595):

Verbonden met de Natuur

In het beukenbos, waar licht door bladeren breekt
woont een volkje, dat in stilte spreekt
kleine figuren, in ongewis noemt men hen soms gnomen
hun levensdraad is diep verbonden met bomen
hun bewoning is niet wezenlijk, van steen of van hout
‘t ligt in holle wortels, diep vertrouwd

Slapend op bedjes van mos, zacht als fluweel
ontwakend bij dauw, de ruwe diamanten in het ochtendgloren
een eenzaam bestaan, zo zou een mens dat bekoren
maar deze lichtwezens ontberen verlangens
of wensen naar wat komt of wat stopt
hun wereld leeft in het buigen van de hoogste top

Gezang ruist over vlaktes, als geheim van elke vogel
ze kennen elk pad, de weg naar de verborgen bron
de twijg waaraan de eerste bosbes hangt in de zon
daar bewegen ze fluisterzacht als schaduw in het maanlicht
sluimerend met nevel en wind in de lange nacht
terwijl het hele universum wacht

Als iemand verdwaald begeleiden zij vrijwel onzichtbaar
naar het pad met een glimpje, een ritseling als morgana
om daarna geruisloos tussen de bladeren te verdwijnen
daar spelen ze graag verstoppertje en dat zullen ze altijd blijven doen
want ze zijn diep verbonden met de natuur
en om dat te behouden, gaan ze door ‘t vuur…