Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.595):

In de Lemax-wereld

Zijn ze echt zo klein, de miniaturen in die stad
figuratie, niet echt, maar van plastic
stijf en stil, in de perfecte kleine straten van deze wereld
waar tijdgeest verlaten, stil lijkt te staan

Onder lampjes die nooit doven, klinkt geen adem, geen droom
geen hoopvolle gedachte en zeker geen hartslag
alleen maar vorm, een afdruk van iets groters
iets warms dat hier pronkt, doch zeker niet ontplooien mag

We kijken ernaar, gevangen door de precisie, de perfectie
de orde, de controle, gevangen in dit universum zo klein
waar elk detail klopt en nooit iets breekt of vergaat
verlangen naar een wereld, die zonder chaos zal zijn

Zonder pijn, zonder verlies, als plek waar alles klopt
waar alles licht geeft en het nooit donker is
zonder trilling, zonder laatste ademtocht, zonder illusies
leven als vorm, leeg omhulsel, als spel tussen licht en duisternis

De kleine figuren leven in hun perfecte wereld, zo stil en sereen
fluisterend zonder stem; ‘Kijk, zo zou het kunnen zijn.’
toch zeggen ze feitelijk niets, ze staan er alleen als gebaar
omdat plastic lijfjes niet bewegen, plastic hersentjes niet denken

En plastic mondjes niet kunnen praten…