Schaduwen van gisteren

---

— korte fluister

Op de vensterbank
een zucht,
een oude zucht,
niemand raakte hem nog aan.

De wind zegt namen,
zacht,
te zacht om te blijven,
te zacht om te verdwijnen.

De kast weet iets,
de kast weet het nog,
in het hout
trilt iemand na.

Ik verzamel stiltes,
leg ze naast elkaar,
de zwaarste
blijft bij jouw stoel.

Jouw stoel,
bij het raam,
bij het licht
dat niet meer komt.

Buiten valt as,
langzaam as,
van dromen
die te laat waren.

Ik open mijn handen,
weer mijn handen,
maar er blijft alleen
een echo liggen.

Tussen de regels
een kind,
een oude stem,
bijna weg.

Blijf nog even,
zegt het,

blijf nog even,

de wereld
is nog niet klaar.

Nog niet.

adem

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 26