showroem

een schrijver is meestal vol lof over de natuur.
en dicht verlicht het gezicht van zijn ziel
bij het eerste licht in de morgenstond

achter mijn bord gezeten, waar ik, enkel tuur
bereikt mij het besef dat ik mijn jaarlijkse taken
de afgelopen week heb afgerond,
het afbreken van takken en ruimen van bladeren
waarmee ik mijn binnenste met buiten afbakende

oh, het is niet meer dan
mijn aangeslagen ramen
een blik naar buiten scheppen
waarachter, let wel binnen een pronkende Aziatische dame
met statigheid mij toeknikt en de dieren
let wel buiten hun roest in de lentezon deppen

ik heb dit verschijnsel op beeld vastgelegd
en was in goede moed bij het ontwaken
dat heb ik wel vaker
als iets liefs tegen mij wordt gezegd
dan schreeuw ik dit van de bovenste daken

enfin, ik kijk nu met genot naar buiten
was toch vergeten dat achter die ruiten
weer geniet van de groeiende kuiten
van voor mij nog jonge moeders
die bij afscheid bij school
(in de straat) nog even hun
kind in de armen sluiten


mijn wereld is weer vergroot
net zo als in het voorgaande voorjaar
zoals gezegd nu met een blij hart
net als de vogel op de stoel met een buigend gebaar

lente

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 24