Netgedichten

netgedicht (nr. 88.813):

Sepultuur

De kist stond er.
Kransen hingen slap.
Kleuren dof onder licht
dat hier niet kwam.

Daar stond ik en alles zweeg mee.
De zaal koud.
Jij al verder
dan ik kon volgen.

In mijn hand mijn brief.
Niet gedeeld. Niet voorbereid.
Inkt die al wist dat ze zou blijven
waar jij ophield.

Dit is een afscheid, schreef ik.
Maar jij zei niets.
Woorden zonder stem
bleven liggen.

Ik las hardop.
Mijn stem brak
waar jij ontbrak.
Niemand keek weg.
Niemand vroeg iets.

Ik las je moeheid.
Je woede.
Wat je droeg
tot het niet meer ging.

Handen op mijn schouder.
Ze zeiden iets over troost.
Niets kwam aan.
Iets in mij gaf mee.

De jas rook nog naar jou,
langzaam verdween het naar niets.

Sindsdien ademt de wereld traag.
Ik beweeg, maar raak niets.
Alles wat jij was
past nu op een kaart.