Netgedichten

netgedicht (nr. 89.106):

JONGE VENNEN

In Breda 's Mastbos scheidt een beukenlaan
twee meertjes van elkaar, die door verzakking
van weiland met moerassige omranding
geroepen werden tot krachtig bestaan.

Luchtige pijnbomen en dennen staan
aan de oevers, geven waterwelving
een dansspel van springende schittering,
waarin schaduwen opduiken, weer weg gaan.

Het vroege kikkerkoor wekt vol liefdeslust
steltlopers en zwemvogels tot stil jagen
en nestzorg voor komende levenskust.

Soms wil een dorstige ree hier opdagen,
stapt zacht, eerbiedigt al drinkend de rust
van het broedsel en diens toekomstvragen.