Tussen eb en merelzang

De Noorse mannen die laatst in een veld
een aantal middeleeuwse munten vonden
die waren eerst uitsluitend opgewonden
maar daarna toch ook licht teleurgesteld…

Soms laat gij mij een eb en vloed alleen.
Uren vergaan met schrijven in het zand.
Zo weer ik mij, krijsvogels om mij heen,
vergankelijk, uitgestoten aan de rand
der aarde.
Water komt en gaat, het strand
ligt nat en gladgewist gelijk voorheen.

Tussen vieren en wegkijken
gebeurt niet veel
tussen half vijf en zes
des te meer…
als het meezit en niet
tegenzit met het weer
dan hoef je alleen je oren
en niet coûte que coûte maar eventueel
je ogen de kost maar te geven
genieten van ochtendgezang
van de merel…

Dichte wolkenlaag, bladeren keren zich om,
vogels zonder stem.
Lucht zakt dichter op de daken neer,
een matte glans op ramen zonder stem.
De wind schuift langs als iemand die niet blijft,
maar wel iets achterlaat wat ik herken.
Een droge smaak van ijzer op mijn tong,
de straat ligt strak gespannen als een snaar.
Een fietsbel tikt nog na en sterft dan weg,
alsof alles luistert naar elkaar.

En dan de regen – koel en vastberaden –
die stof en twijfel van de dag wegveegt.
Ik adem uit, terwijl het asfalt geurt,
en voel hoe iets van binnen blijft naschokken.

adel

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1.0 met 1 stemmen 13