Netgedichten

netgedicht (nr. 89.228):

Mortuair

De doden liefhebben is een koude kunst
Ze doen je geen pijn, branden je niet af
Het continu naijveren uit afgunst
Zoals bij welzijn gebruikelijk was

Is over en hun voltooide bestaan
Een honing door imker en bij beproefd
Die men in korven en kelders zal opslaan
Een wijn die geen lauwerkrans meer behoeft

Zo oorbaar als op vaas gezette rozen
Zonderling als onresponsieve bomen
Ze hadden er uiteindelijk nooit voor gekozen
Naakt en weerloos ter wereld te komen

En wat zou je er al niet voor geven
En willen dat ze weer konden leven