Netgedichten

netgedicht (nr. 89.345):

Toen en Heden

Niks loopt weg bij haar
in dit huidige heden
van volle schijnwerpers
en letterlijke rancune
door gedachten van macht
waar voor haar dood
precies op het einde
de rivier opdoemt
alsof zij nimmer
een enkeltje krijgt

Vanuit haar toen
doorgepakt en voldaan
ligt niets ongedaan
voor eeuwig te wachten
al daalt geen besef in
met de ramen opengegooid
waardoor zij niks komen voelt
en zij zwijgt: of nee, misschien
als zij het vooraf niet voelde
was dat dom geweest

Zij heeft geen verlangen
naar dat toen
als haar lichaam
kalmte ervaart
hier verblijft
zonder enige
ontevredenheid
en de dood sterft er
in vervliegende tijden
van toen en heden