De geboorte van een gedicht

@Nathan
Dank voor het lezen én je reactie, Nathan, je hebt gelijk. Het blijven zit in het misschien

@Malenka d’ici
De nevels (mist) veroorzaken het gevoel (de wimpers naar de wang)
De lak botst met de mist, waardoor de drang ontstaat.
Het is de wil die het besluit neemt de eerste punt te zetten. En de punt is hier dubbel.
Het geeft het begin weer. De symbolische punt van een pen of potlood die
begint met het schrijven én markeert het einde van het schrijven.

(In reactie op de vraag van Malenka d’ici
die hier om onbekende reden niet zichtbaar is.)

Het einde doet precies wat het zegt.
Het blijft balanceren.
Niet afmaken.
Niet sluiten.
Alleen blijven

Dank R.E.N.S. en Maxim,
voor de uitgebreide reactie en genomen tijd,
wordt erg gewaardeerd!
Mooie uitleg, heren...

Over het ontstaan van gedichten kunnen boeken volgeschreven worden
daar door de eeuwen heen altijd alles veranderde
van interpretaties tot verlangens.

Maar in de kern zal het steeds op hetzelfde neerkomen
op de wil van de dichter zelf om te schrijven
en de ruimte, fysiek en mentaal, die daarvoor aanwezig is
of gemaakt danwel gegund wordt
door de dichter zelf en de omgeving.

De één schrijft in lijn met vele voorgangers
een ander trekt hele werelden uit zijn grote teen
je hebt er ook die alles ineen zijn
sommigen moeten werkelijk lijden
terwijl er vast ook een paar ronddwalen
die nog nooit echte pijn hebben ervaren

zij hoeven maar naar ‘iets’ te staren
en woorden stromen als rivierwater
of als lava uit hun kratermond.

Bij mij is het denken dusdanig eclectisch
of het nou in de hyperstand staat
of door medicamenteuze omstandigheden
neigt naar één of ander dromenland
voor mij is het eerder een kwestie van
kaderen en keuzes maken
stilte en rust bewaren
om in de juiste schrijfsfeer te geraken

en dat is makkelijker geschreven
dan gedaan.

Mijn verklaring is een stuk simpeler, maar dat heeft met mijn instelling t.o.v. het metier zelf te maken. Noem het voor mijn part subjectivistisch...

Je bent zeker niet de eerste die worstelt met de vraag hoe een gedicht ontstaat - uit woorden, beelden, klanken, herinneringen, kennis of een mengeling van synesthesie of uit een amalgaam van dit alles

maar als ik, daartoe uitgenodigd, geïnspireerd ben, heb ik simpelweg een lijntje met mijn Muze,
op de parnassus of de heuvels der helikon
wherever she may be...

dan geef ik woorden kleur
door ze te laten klinken

en voor de rest...
it's up to the reader's lexicon!

Het is de pen die als
een beitel door ruwe taal klieft
tot het moment dat het Apollo’s torso
los hakt uit woorden en klanken
en zijn hartslag gaat pulseren
onder je vingers waar je
de ventilator hoort zoemen
in die zoete zomeravond
muggen teisterend de lucht
de streling van de koele luchtstroom
langs je wang draait overuren

geïnspireerd op Rainer Maria Rilke
over het werk van Rodin...

Dank voor je reactie, R.E.N.S.

Op datzelfde moment
als een penseelstreek
een schildering wordt
de klei zich vormen laat
tot een dieper verlangen

Alleen daar
waar de wolken verdampen
de vissen broodnodig verschijnen
verkrampen onze naakte voeten
op de koude van poëtisch drijfzand